Της Θάλασσας αλήθειες ενός Ασυρματιστή με τον Νεκτάριο Λεούση

  Της Θάλασσας αλήθειες ενός Ασυρματιστή

Με τον Νεκτάριο Λεούση 

Μια μικρή εμπειρία που έζησα στα ταξίδια μου.

ΤΟ ΙΡΤΖΙ( χούι)!!

Μέρος τέταρτον και τελευταίο του διηγήματος

Τα χειροκροτηματα μέσα στο λαμπερό πολυτελεστατο '' Κλαμπ'' δεν έλεγαν να σταματησουν. Η εκρήξεις αγάπης των θαμώνων ήταν πρωτόγνωρη!!

---Τι γίνεται εδώ ρε παιδιά?.. Αναρωτήθηκα φωναχτά κ ψιλομεθυσμενα?

--- Δεν σου τα'πα ρε Μαρκονη μην τον νε φοβάσαι τον Δεύτερο? Έκανε, τσεβδιζοντας τα λόγια του,ο Σταύρος ο Τρίτος. Του' χανε πει του χαζού, πολλές φορές να πάει σε διαγωνισμούς τραγουδιού στην Πατρίδα,... Αλλά αυτός ο Τζερεμες ήθελε μουντζουρα, σεντινες, πιστόνια, στροφαλους και θαλασσα. Ας πρόσεχε.

Ο Αντώνης ο Δεύτερος είχε πιάσει κουβέντα σε ένα τραπέζι με τρεις καθήμενος, όρθιος αυτός, ενώ οι μουσικοί παίζανε ένα τραγούδι του Γάλλο-Αρμενη τραγουδιστή Σαρλ Αζναβουρ.

Ήλθε επιτέλους στο τραπέζι μας... Με ένα χαμόγελο μέχρι τ'αυτιά!!

--- Τι χαζογελας ρε Δευτερε?

Ρώτησε ο Σταύρος.Προταση γάμου σου κάνανε?

-- Όχι ρε παιδια... Πρόταση να μείνω έξω... Να τραγουδώ στο μαγαζί... Με καλό μεροκάματο.!!

--Και τι τους είπες?.. Έκανα εγώ.

--- Να πάνε να ξύνουνε πατσά... Τι να τους πω ρε Μαρκονη? Όχι τους είπα. Αρμύρα κ λάδι της μηχανής θελω να μυριζω. Δεν είμαι εγώ γι'αυτη τη ζωή.

Μυστήριο πράγμα το Ανθρώπινο μυαλό. Πως εξελίχθηκε ο Homo sapiens, o Homo Erectus, o Homo mediterráneus? Oí πρόγονοι μας.

Τα εκατομμύρια χρόνια πως διαμόρφωσαν τον χαρακτήρα και τα συναισθήματα ημων και υμών των απογόνων τους?

Ιδού ένα παράδειγμα!!!

Ο Δεύτερο!!Μια φωνή Αγγελική, ένα θείο δώρο που μαγευε το κοινό πριν λίγο, να αρνείται την δόξα ίσως για αρκετά χρόνια μετά, ίσως για λίγα, ποιος ξέρει?... Και να προτιμά την αγάπη του για την θάλασσα, την μυρουδιά του μηχανολαδου, την πετσέτα της φωτιάς, και τον θόρυβο της κυρίας μηχανής DOXFORD.. Τετρακυλινδρης διπλής ενέργειας '' Η Γερμανικής ΜΑΝ που κούφανε τα αυτιά από την φασαρία της. Άγνωστοι αι βουλαι των λαδοκωλων(έτσι λέγαμε οι Ναυτικοί περιπαικτικα... Τους μηχανικούς).

Σκεψεις της στιγμής....ενος μυαλού κλουκλουνιασμενου από το Ουίσκι του... Γιάννη που πορπατει με το μπαστούνι...... Όπως έλεγε και ένας μάγκας Μπουζουξης.... Ο Ζαμπετας!!

Το τραπέζι πλέον είχε γεμίσει κεράσματα από τους θαμώνες.

Πιναμε πίναμε και τελειωμό δεν είχαν. Αποφασίσαμε μέσα στο σύννεφο ζαλάδας μας να πάρουμε το δρόμο του γυρισμού στο βαπόρι.

Τιποτα μα τίποτα δεν ένοιωθα, δεν γνώριζα.. Για το τι θα ακολουθήσει σε λίγη ώρα.

Πήραμε το δρόμο που βγάζει στου '' Αθηναιου '', ένα μαγαζί που ανήκε για πολλά χρόνια πριν σε Έλληνα ομογενή, χρόνια εγκατεστημένο στην Αλεξάνδρεια. Ήταν Καφέ κ εστιατόριο. Όλοι οι Έλληνες της Αλεξάνδρειας, αλλά και οι Ναυτικοί, από εκεί περνούσαν.

Φθάσαμε τρικλιζοντας και γελώντας από τους ατμούς του οινοπνευματος.

--- Να... Ένα ταξί τραυλισε ο Σταύρος ο τρίτος. Σταματήσε το ρε Μαρκονη και ανέλαβε τα παζάρια.

--Ας το διαολο ρε Σταύρο που έχω όρεξη για παζάρια. Ύπνο θέλω τώρα,..... την ζάλη που'χω.

Του μεθυσμένο το πείσμα είναι γνωστό.

--Οοοχι θα κάνεις παζάρια.... Δε θα μας ριξοκλεψουν τα Χασανακια(Έτσι λέμε οι Ναυτικοί, τους Αιγυπτιους).έκανε ο Σταύρος.

--Βάλτου μυαλό του μεθυσμένου.. Άγιε μου Νεκτάριε ...σκεφθηκα...αλλα άσε καλλίτερα.... Ούτε και η Χάρις σου μπορεί να βάλει μυαλό σε μεθυσμένους.

Υποχωρησα τελικά γιατί δεν προέβλεπα... να γυρίζαμε με τα καλά μας πίσω. Θα γίνονταν καμία φασαρία, θα μας μπουζουριαζανε στο, καρακολ(αστυνομία) και μετά μόνον με χοντρό μπαξισι καθαριζαμε.

Το μπαξισι είχε γίνει βίωμα και εδώ μα και παντού. Τελικά μου φαίνεται ότι.... Την ώρα που γεννιούνται και βγαίνουν από την κοιλιά της μάνας τους, πρώτα βγαίνει ένα χεράκι τεντωμένο με την χούφτα, σαν να λέει... Ντιλου μπαχξις(δώσε δώρο), και μετά βγαίνει το κεφάλι!!

Επικράτησε μέσα στην ζαλάδα η λογική, έκανα νοημα, το ταξί σταμάτησε και άνοιξα την πόρτα.

--- Πάμε στην Πύλη 10...στο ΡΑΣΙΦ ΕΛ ΦΑΧΜ... Του πέταξα.

Οι Αιγύπτιοι ταξιτζήδες είχαν ταξίμετρα... Αλλά τα είχαν για ομορφιά. Μόνο με παζάρια πήγαινες κάπου. Με τον καιρό είχαν διαμορφώσει πάγιες ταριφες διαδρομων.

-- Νααμ, τααλε κουλου ραηες! Χαμσα Ντολαρ( ναι, ελατε όλοι οι άνδρες μέσα, 5 Δολλαρια).

Γέλασα μισομεθυσμενα και του πέταξα...

---Στανα σουαγια.. Για χουγια, Χααραμ... Μποκρα Άννα ντιλου εντα Χαμσα Ντολαρ, νχαρντα ταμανιιν ερς. Στάσου ω αδελφέ, Κλεψιά.. αύριο θα σου δώσω πέντε δολάρια, τώρα θα σου δώσω 0,80 λίρας.

Το παζάρι συνεχίστηκε... Εισθε πολλοί μου λέει.. Τρεις είμαστε λέω.... Αντε να πάρεις... Τνεν γκινεε ου αρμπα ου ασριν ερς( Δυόμιση λίρες και 24 λεπτά).

Συμφώνησε με μουρμούρα τελικά... μπήκαμε.

--Εμσι... (πάμε) έκανα και ξεκινήσαμε τον δρόμο της επιστροφής. Περνουσαμε τους έρημους δρόμους, πόλεμο είχαν βλέπεις.. Ήταν ήδη τρεις ή ώρα ξημερώματα.

Στο δρόμο βλέπαμε περίπολα.

--Ωχ... Σκέφθηκα... Λες να έχουμε τίποτα ντράβαλα με δαύτους?

Σιγουρευθειτε ρε παιδιά ότι έχουμε μαζί τα φυλλάδια κ τα πάσα μας(άδειες εξόδου).

Τα έχουμε...μου λενε..και ηρέμησα κάπως.

Φτάσαμε στην πύλη. Δύο Στρατιωτες με τα όπλα στο χέρι, μας Σταμάτησαν.

---Ανέλαβε Μαρκονη.... Μου είπαν. Εν χορώ και οι δύο τους, λες και δεν το' ξερα.

--Αντε πάλι τα ίδια...... Πίσω Γιάννη τα καράβια.

--Μεσαρ ελχερ (καλησπέρα)... είπα.

Ανα ου κουλου σαχμπι αουζ ρουαχ φελ Μαρκεμπ ΔΗΜΉΤΡΗ ΜΕΤΕΝΙΤΙΣ. Φελ ΡΑΣΙΦ Ελ Φαχμ.Σουφτ Ελ γκιταπ. (Θέλω εγώ και οι φίλοι μου να πάμε στο βαπόρι Δημήτρη Μεθενιτης που είναι στο ΡΑΣΙΦ ΕΛ ΦΑΧΜ. Δείτε τα χαρτιά).

Άναψαν τον φακό τους. Το φως ήταν λίγο, λόγω πολέμου κ συσκοτισεως.

Απέναντι ήταν και ένα μικρό περίπτερο.

---Θα διανυκτερευει σκέφθηκα σαν τα φαρμακεία....και γέλασα. Ποιος θα ψώνιζε τέτοια ώρα? Ίσως κάποιοι ψαράδες.

Τα χαρτιά εντάξει.... Και πηραμε τον δρόμο ποδαράτο της επιστροφής για το βαπόρι.

Βουναλάκια τα κάρβουνα μέχρι 4-5 μέτρα ύψος, περάσαμε δύο τρία, και μέσα στο μεθύσι μου σκέφθηκα... Ότι οδοντόπαστα και βουρτσάκι δεν ειχα. Ένας θεός ξέρει πως μου'κατσε στο μυαλό.

---Παιδιά προχωρειστε εσείς, κάτι θα πεταχτώ να πάρω κάτι από το περίπτερο και έρχομαι. Μην περιμενετε.... Πάρτε την βάρκα εσείς κ θα ξανάρθει πίσω ο φελουκατζης.

Συμφώνησαν..... Και ξεκίνησαν.

Πήρα πισω τον δρόμο για την πύλη. Σκοτάδι πίσσα ανάμεσα στα καρβουνα. Μόνο το φεγγάρι μου φωτιζε το δρόμο προς την πύλη.

Έφθασα στην Πύλη, και ζήτησα την άδεια να πάρω κάτι από το περίπτερο. Συμφώνησαν.... Κερασα βέβαια και τσιγαράκι....απαραίτητο.

Πήγα, και επέστρεψα παίρνοντας τον δρόμο σιγά σιγά μέσα στο χλωμό φεγγάρι της ζεστής Αραβικής βράδυας.

Περνούσα το ένα μετά το άλλο τα Βουναλάκια του κάρβουνου.

Το χώμα ανακατεμένο με το κάρβουνο ανεδιδε μια παράξενη πρωτόγνωρη μυρουδιά, καθώς τα παπούτσια μου το ανασηκωναν σε κάθε βήμα.

Άκρα σιωπή επικρατούσε.

--- Ένα τέταρτο...... σκέφθηκα θέλω ακόμα και έφθασα στη φελουκα, κοιτώντας το ρολόι μου.

Προχωρούσαν αργά... Η ζαλάδα από το ποτό δυνατή.... Μεθυσα για τα καλά σκεφθηκα.... Και τα βήματα μου με έφερναν βουναλακι στο βουναλακι.. κοντα στο πλοίο.

Μέσα στην σιγή του λιμανιού, στην απόκοσμη μαυρίλα του φωτισμένου χλωμα από το φεγγάρι κάρβουνου.....μια φωνή άγρια ακούστηκε.

---- Στανα. ( Στοπ).

Τρόμαξα...ενα ριγγος διετρεξε την σπονδυλική μου στήλη.

--Τι διαολο εγινε... Σκεφθηκα.Το μαχαίρι μου... τον Μπεσαλη..... , μια Κρητική μαυρομανικη καμα που είχα πάντα μαζί μου, την είχα αφήσει στο βαπόρι.

Σε Κλαμπ τρεις θα πηγαίναμε, σκέφτηκα να μην την πάρω μαζί, γιατί δεν θα ήμουν μόνος.... Καλλίτερα όμως, με το άτομο που έβλεπα ομπρος μου.

Κοίταξα ποιος ήταν, και εχασα την μιλια μου τελείως. Στεγνό το στόμα μου με χωρίς σάλιο η γλώσσα μου. Λέξη δεν μπορούσα να αρθρωσω.

Μπροστά μου έβλεπα έναν στρατιώτη ψηλό γύρω στα 1,80 να με σημαδεύει με το όπλο του φερμένο στον ώμο.

Σαν κυνηγος που ήμουν, το μυαλό μου ασυναίσθητα και από την πείρα μου στο κυνήγι, κατάλαβα ότι ήταν έτοιμος να μου ρίξει.

Το ένστικτο της επιβίωσης και αυτοσυντηρήσεως,.. Ξύπνησε στη στιγμή το μυαλό μου.

Το μεθύσι έφυγε...και η πείρα μου, μου ειπε:

--Μιλα του, προλαβαίνεις........ Δεν έχει οπλισει ακόμη...... Δεν έχει κινήσει το κλείστρο για να φερει σφαίρα στην θαλαμη του όπλου.

Δεν πρόλαβα να τελειώσω την σκέψη μου και ακούω.

.. Κρακ-κρακ..

Είχε πλέον οπλισει... Ήταν έτοιμος να πατήσει την σκανδάλη.

Αυτό ήταν..... σκεφθηκα... ψηλά μωρέ το Μπέτι (στήθος) σου. Κρητικός είσαι...αχνο χαμόγελο θρονιαστηκε στα χείλια μου.

Αντίο Γρανάδα.... Σκέφθηκα.

Το άτιμο το χιουμορ, μέχρις και εδώ δεν λέει να με αφήσει.

Η ζωή μου πέρασε μπρος μου μέσα σε δευτερόλεπτα. Όλα τα αγαπημένα μου πρόσωπα σαν κινηματογραφικη ταινία έτρεχαν μπρος στα μάτια μου.

----Δεν προλαβαίνω να σας αποχαιρετησω.. Σκεφθηκα.

Στο φως του χλωμου φεγγαριού η μικρή οπή της κάννης του όπλου του με κοιτούσε με μίσος, ετοιμη να ξέρασε φωτιά και θάνατο.

Όταν η μικρή κάννη σε κοιτά νοιώθεις ότι η οπή, η μικρή οπή αυτή, πιστέψτε με, γίνεται στα μάτια σου τεράστια, σαν πηγαδι με τεράστιο άνοιγμα, που στο τέρμα του περιμένει μια σφαίρα 7,65, που στην άκρη της περιμένει να σε βρει το καυτό μολύβι.

Δέκατα του δευτερόλεπτο μετά, ο μηχανισμός της επιβίωσης, ενεργοποιηθηκε για τα καλά.

Θυμήθηκα τις λίγες λέξεις Αραβικής που είχα μάθει.!!!

--- Ασκαρι..... Εντα Καλεμ Αραμπι?? ( Στρατιώτη μιλάς Αραβικά)?..... Τον ρώτησα.

--- Αιουα....Εενα Μασρι ου ανά Καλεμ Αραμπι. ! Εντα μαγκνους?(Ναι... Εδώ Αίγυπτος είναι, και μιλάω Αραβικα.Τρέλλος είσαι?

-- Λα...(Οχι). Απάντησα. Ανα Γιουναν Τελεγκραφιστ, ανά στεγαρ

Μαρκεμπ Γιουναν ου ρουαχ μινεενα ντελουατι. Εντα Καλεμ Ινγκλιζι? (Είμαι Έλληνας Ασυρματιστης κ πηγαίνω εκεί στο βαπόρι τώρα. Μιλάς Αγγλικά?

Ένοιωσα ότι ξέφυγα κάπως τον πυροβολισμό αφού αρχίσαμε να μιλάμε.

--- Μασμπουτ(κατάλαβα)..Νααμ... Ανα Καλεμ Ινγκλιζι( Ναι.... Μιλάω Αγγλικά)...... Τον άκουσα να λέει.

Ο θάνατος είχε περάσει και είχα νοιώσει το χνωτο του στον σβέρκο μου.

Ίσως και να δέχθηκε την τελευταία στιγμή επείγον τηλεγράφημα..που έγραφε.... Άστον αυτόν, λάθος στο γραφείο κινήσεως ψυχών εγινε....... Συνωνυμια ήταν.

Κάπως έτσι το ερμήνευσα!

---Μετά θα σε ευχαριστήσω Άγιε μου........ Σκεφθηκα, για τον συννομο μου, που είχα το Όνομα του.

Απευθύνθηκα αμέσως στα Αγγλικά που τα μιλούσα αρκετά καλά και τον ευχαρίστησα που δεν με πυροβόλησε.

Άρχισα να του εξηγώ...με κομμένη ανάσα μήπως και το μετανοιώσει,..ποιος ήμουν και που πήγαινα.

Χαμογέλασε, έβγαλε την σφαίρα από την θαλαμη και μου είπε στα Αγγλικά πλέον.

----Φίλε μου πίστεψε με ότι είσαι....... Πολύ πολύ τυχερός. Σου στάθηκε καλή η μοίρα σου. Ο Αλλάχ ήταν δίπλα σου πριν λίγο.

---Γιατί το λες αυτό Ασκαρι (στρατιώτη).?.... Τον ρώτησα.

Ακουσε, μου εξηγεί.....Τώρα με τον πόλεμο έχουμε αυξημένη φύλαξη, ιδίως όλων των λιμανιων της Αιγύπτου.

Πριν λίγες μέρες, 10 Γιαχουντι( Ισραηλινες βατραχανθρωποι, ήλθαν κ έκαναν σαμποτάζ στο λιμάνι. Σημαντικες ζημιές.

Πιάσαμε την μια, λέξη δεν της βγάλαμε, μόνον τον βαθμό της και πόσες ήταν όλες.

Έτσι λοιπόν πήραμε διαταγή ότι όποιον ύποπτο βλέπουμε να περιφέρεται στο λιμάνι να τον πυροβολούμε άνευ καθυστερήσεως στην κοιλιά, όχι για να πεθάνει αμέσως αλλά για να προλάβει να μας πει σε ανάκριση, τι και πως.....

Καλά.... Του ειπα:Και οι φίλοι μου που πέρασαν πριν και πήγαν στην φελουκα δεν τους είδες?? Όχι μου απαντά. Πιθανόν να ήμουν πίσω απο κανένα βουνό κάρβουνου.

---Και εγω σου φάνηκα ύποπτος....... Ναι μου λέει, διότι περπατούσες αργα και νόμιζα ότι ήσουν Κατάσκοπος που ετοιμαζόταν για σαμποτάζ, είπε κ γέλασε.

-Πως σε λένε κ τι γνώσεις έχεις....... Τον ρώτησα.

-Αχμέτ με λένε κ είμαι φοιτητής Πανεπιστημίου.. 6 μήνες θα υπηρετήσω.

Και πάλι σου λέω τυχερός είσαι. Αν δεν μου μιλούσες Αραβικά τώρα πιθανόν να μην ζούσες.

--Σε ευχαριστώ Αχμέτ. Ίσως ήταν θέλημα Θεού να μην με σκοτώσεις. Αύριο θα σου αφήσω στην Πύλη 10,Μια κούτα τσιγάρα. Ζήτησε την.

---Ευχαριστώ Τηλεγραφητη και ο Αλλάχ μαζί σου.

Έφτασα στην φελουκα πλέον και μπήκα.

Με αργές κουπιες.... Ο γερο βαρκάρης με το σκαμμενο από τα χρόνια και την ζέστη της Αιγυπτου πρόσωπο.. με έφερε στον γκαγκουε. Τον ανέβαινα σκαλι το σκαλί και σκεπτόμουν πως και τι είναι η ζωή και ο θάνατος.

Τελικά ειμαστε ένα τιποτα!!

Ένα όνειρο είναι η ζωή μας που σαν ξυπνάμε σβυνει, σαν μια οπτασία απατηλη που σαν την δούμε μας αφήνει.

Μία ανάσα

Ένας αερας

Ένα γύρισμα του κλειδιού της μηχανής.....

. Που το γυρνάς σε ένα δευτερόλεπτο και..εσβυσε!!!!!

Τέλος.