Της Θάλασσας αλήθειες ενός Ασυρματιστή με τον Νεκτάριο Λεούση

Της Θάλασσας αλήθειες ενός Ασυρματιστή

Με τον Νεκτάριο Λεούση 

Μια μικρή εμπειρία που έζησα στα ταξίδια μου.

ΤΟ ΙΡΤΖΙ( χούι)!!

Μέρος πρώτον

Αν έχεις τύχη διάβαινε, και ριζικό περπαθιε, κι'αν είσαι κακοριζικος σκάψε τη γης και κάτσε.

Στην Κρήτη την Πατρίδα μου ετούτη τη μαντινάδα λένε σε κάθε ανάλογη περίπτωση!

"Αν σου χρωστά ο Θεός χρόνια να ζήσεις, τίποτα δε σε σκοτώνει!

Στα 1969 δόκιμος Ασυρματιστης μπαρκάρισα με το ΗARIS 2/SVIU. Με πήρε μαζί κ με σύστησε ένας καλός φίλος που μπαρκαριζε μάγειρας, ο Στελιος ο Ξυδεας, από τους καλούς στην δουλειά του, τους πολύ καλούς.Η τύχη μ'ερριξε από την Κρήτη, σ' ένα νησί του Σαρωνικού πανέμορφο που είχε δύο ευλογίες!! Τον θαυματουργό Άγιο, και το Φυστικι.Εκει ανδρωθηκα. Μπαρκαραμε από Αμβούργο, φύγαμε κ Ταξιδεύαμε πλεον Ατλαντικό, Καραϊβική πιάσαμε Κόστα Ρίκα, λιμάνια όμορφα καταπράσινα μέρη κ κόσμος ένα τακιμι με τους Έλληνες.

Ανεβήκαμε προς Καναδά, παγωμένα όλα, - 22° η μύτη έπεφτε από το κρύο. Παγωνε η κουβέρτα. Δεν μπορούσα να ξεκλεψω λεπτό, να ανέβω στον Ασυρματο στην διάρκεια της μέρας, παρά μόνον μετά τις 18:00. Πτωμα από την δουλειά τι να προσέξω να μάθω?Επρεπε να συμπληρώσω 18 μήνες θαλάσσια υπηρεσία για να δώσω, κ να πάρω το δίπλωμα του Β'.

Το πλοίο έφτασε στο ST. JOHN N. B, φορτωσαμε για Αγγλία.

-Πρυμα - Πλωρα ακούστηκε η φωνή του Καπτα-Μανώλη στα μεγάφωνα. Ανέβηκε ο πιλότος, λύσαμε κάβους, ανοιχθηκαμε πλευρισε η πιλοτινα κ πήρε τον πιλότο. Χτυπάει στη μηχανή.. Full ahead γυρίστε τα πετρέλαια, κ καλό ταξίδι!

Φλεβάρης μήνας αρχές το βαπόρι να χορεύει καρσιλαμά, μετά δουλειά πάλι ότι μπορούσαμε να κάνουμε μέσα στο 8-9 δύναμη που μας έδερνε. 7.000 τόνοι ήταν, μικρό κ μας κουπασταριζε. Στην διάρκεια του ταξιδιού, είχαμε πάρει 3 φορές φωτια που ευτυχώς την σβυσαμε κ τις τρεις. Την γλυτώσαμε αν σκεφθείτε ότι πάνω στο ντεκ είχαμε φορτώσει μπιτονια πλαστικά με θειικό οξύ καθαρο 98 Bome. Για χρήση μπαταριών. Άγιο είχαμε που δεν πειραχθηκαν.Και όμως.... Δεν ήξερα τι μου επεφύλασσε η μοίρα μου και που πολύ σύντομα θα βιωνα. Και το βίωμα θα ήταν σκληρό κ γεμάτο ταραχή. Μα ας συνεχίσω.......

Το απόγευμα ανέβηκα για πρακτική στον Ασύρματο, πήρα το δελτίο καιρού από τον Καναδά από τον παρακτιο σταθμό Ασύρματου τον... ΗALIFAX RADIO/CFH και ακούω τον ΜΑΡΚΟΝΗ να μου λεει: Ο κύριος πομπός Νεκτάριε δεν δουλεύει, τα'φτυσε.

-Τι έπαθε του λέω, το' ψάξες? - Θα το κοιταξω μετά, μου απαντά αλλά έχουμε και τον βοηθητικό πομπό για επικοινωνια. Θα μας κάνουν άλλοι συνάδελφοι QSP ( αναμεταβιβαση δωρεάν). Δεν μίλησα κ συνέχισα ακροαση διαφόρων εκπομπών. Δοκίμαζα τις δυνάμεις μου για να δω εάν ως υπεύθυνος πως θα τα πήγαινα, ευρισκόμενος σε άλλο βαπόρι. Στη λήψη ήξερα, ήμουν καλός, έμενε να τσεκαρω τις τεχνικες μου γνώσεις. Ήλθε τώρα η ευκαιρία. Περιμενα... Την επόμενη ημέρα ανέβηκα πάλι για πρακτική.

- Τι έγινε, ρώτησα τον Μαρκονη... Το'ψαξες?

- Ε.. Κοίταξα εδώ εκεί κ δεν βρήκα τίποτα, μου απάντησε. Να κοιτάξω κ' γω του λέω, να κάνω κ πρακτική? - Ξέρω 'γω, κοίτα απάντησε, αλλά τι να βρεις αφού εγώ δεν μπόρεσα? Δε βαριέσαι ας κοιτάξω έτσι για πλάκα λέω, δεν θα ενοχλήσω. Πήρα το σχέδιο κ με το πολυμετρο άρχισα να ψάχνω, κατεβάζοντας κ ανεβάζοντας τον Γενικό, ελέγχοντας τις διαφορες τάσεις των κυκλωματων. Παιδευτηκα πολύ, και τελικα ξετρύπωσα την βλαβη.Χαμογελωντας του λέω....Βρηκα ότι έχει καεί ο μετασχηματιστης της υψηλής τάσεως.Εχεις κανέναν να τον αλλάξουμε?Δεν έχω, λέει... Μπορεί να μην είναι αυτός. Αυτός είναι του λέω. Εκεί τα τσουγκρισαμε λίγο,...... δεν το παραδεχοταν. Λογικό μου φαινόταν διότι νέος σε ηλικία ήμουν, κ άπειρος... Να εύρισκα την βλάβη εγώ κ όχι εκείνος Εεεε....... τραβηγμένο φαινόταν. Δεν μπορουσα να το παρεξηγησω. Άλλωστε και εκείνος ήταν ο υπεύθυνος, ήταν καλός στην δουλειά του.

Μετά από πολλά χρόνια τον συνάντησα τα είπαμε, του το θυμησα πάλι μα δεν είπε τίποτα. Μάλλον ενοιωσε κάπως επειδή, ο δόκιμος το είχε βρη. Ήταν καλό παλικάρι όμως.

Φτάσαμε Αγγλία. Ήλθαν οι τεχνίτες... Άρχισαν να ψάχνουν.- Τα φακιλικια πέφτανε βροχή... μέχρι που ακούω.... - Sparky.... Το βρήκαμε... Έκανε ο ένας τους στον Μαρκονη. Είναι ο μετασχηματιστης της υψηλής τάσεως. - Νατα μας.. σκέφθηκα. Τον κοίταξα....σαν να του'λεγα, δεν με πίστεψες. - Είμαι έτοιμος σκέφθηκα κ κατεβαίνοντας αμεσως στην καμπίνα μου έγραψα παραίτηση κ έφυγα από το βαπόρι νιώθοντας πλέον σίγουρος για τα πάντα. Τότε έφευγαν πολλοί χωρίς δίπλωμα, κ οι εταιρείες έγραφαν.. Λόγω μη προσφερομενου διπλωματουχου.Εκει πονταριζα κ εγώ. Η ακτή Μιαούλη έβραζε τότε από δουλειές.Φωναζαν στα καφενεία οι Ατζεντηδες.... Ζητώντας πληρώματα όλων των ειδικοτήτων. 1970 η χρυση εποχή της ναυτιλίας μας.

Και από εδώ ξεκινά η ιστορία που έμελλε να βγάλει στην επιφάνεια το Ιρτζι μου... Το χουι που έσωσε την ζωή μου!!

Βολταριζα πλέον στην Ακτή Μιαούλη, με τα αυτιά τεντωμένα σαν κεραίες δέκτου Ασύρματου.

- Μαρκονη ζητάω... Ρε παιδιά.. Είναι κανένας εδώ? Ακούσθηκε η απελπισμένη φωνή του Ατζέντη, που φώναζε ποιος ξέρει πόση ώρα πριν, περνώντας από όλα τα καφενεία της Ακτής Μιαούλη. Μάης μήνας πια, κοντομάνικο και η ζεστη άρχισε να δείχνει δόντια.

- Εγώ, του φώναξα με στεντορεια φωνή, απο την αγωνία μήπως και δεν με ακούσει καλά. Γύρισε το βλέμμα του και με είδε. Μια μουσούδα πονηρή έξυπνη,αλεπουδιστικη, σπίρτο του καμινετου, που η πιάτσα κ η ανάγκη επιβίωσης τον είχε κάνει να είναι γάτα με πέταλα χωρίς καρφιά.

- Έλα πάμε στο Γραφείο μου λέει. Περπατήσαμε μαζί κ ένοιωθα ότι ήθελα να πηδηξω από πάνω του, να τον καβαλικεψω κ να φτάσω πρώτος στην πόρτα του γραφείου.

- Κάτσε διαολε καλααα....!!! Σκέφθηκα, και χαμογελωντας περασα το κατώφλι της πόρτας Του. Κάτσε μου λέει καφέ θες?

- Όχι ευχαριστώ έχω πιη έκανα.

- Δίπλωμα έχεις?

- Όχι αδιπλωτος είμαι αλλά ξέρω την δουλειά.

- Προϋπηρεσία?

- Πεντεμιση μήνες δόκιμος είπα και φουρφουριασα έτοιμος να του ορμησω, και να τον δαγκώσω στο καρύδι, άδικα βέβαια, αν έλεγε.....μπα δεν μου κάνεις. Ευτυχώς τότε ζητούσαν έστω και.. Ξύλινους. Έψαχναν τρίτο μηχανικό, τους έλεγες..... Φίλε εργαζόμουν τορναδορος απλός, σε μηχανουργείο,,..... Βρεεε καλώς τον τρίτο μηχανικό σου έλεγαν, κ μπαρκαριζες μη ξεροντας τα τρία κακά της μοίρας σου από μηχανές. Η πίεση των Α'μηχανικων ανέβαινε στα 22, εγκεφαλικό τους ερχόταν όταν, τους έστελναν τέτοιους στο βαπόρι.

- Πάρε αυτό το σημείωμα κ πήγαινε Ακτή Μιαούλη 33-35.Εταιρεια ΜΕΘΕΝΙΤΗ είπε.

- Ευχαριστω έκανα και σηκώθηκα να φύγω.

- Αν μπαρκάρεις μου λέει με το καλό και γυρίσεις, μην με ξεχάσεις για έναν καφέ, ότι θες εσύ!

- Οχι δεν σε ξεχνώ και λόγο τιμής.. Απάντησα κ πήρα το δρόμο για το Γραφειο. Τα βήματα μου γρήγορα, η ανάσα μου και οι παλμοί μου ανεβασμένοι, λες και ήμουν σε κατάσταση κολπικης μαρμαριγης, με 130 σφιξεις στο λεπτό. Έφτασα στην διεύθυνση........ Σιγά μην περιμένω το ασανσέρ. Ποιο γρήγορα θα εφθανα. Το χτυποκαρδι στο έπακρο. Κτυπω και μπαίνω μέσα στο γραφείο. Χαμός γινόταν από το παε κι ελα των υπαλλήλων!

- Ορίστε τι θα θέλατε? Έκανε η επί της υποδοχής γραμματεύς.

- Ήλθα για την θέση του Ασυρματιστη είπα.

- Μάλιστα μου λέει και άργησατε διότι επειγομεθα. Αύριο περνάει από Πύλο για Αλεξάνδρεια το βαπόρι, κ δεν έχουμε βρει Ασυρματιστη ακόμη λόγω ελλείψεως βλέπετε.Περαστε περάστε μέσα στον Αρχιπλοιαρχο να μιλήσετε μαζί του.

- Ευχαρίστησα κ πέρασα μέσα,τρέμοντας μέσα μου το τι θα επακολουθουσε.

Ποιος είναι εκείνος που δεν θυμάται τα πρώτα βήματα σαν πρωτομπαρκος υπευθυνος σε καίρια θέση;

Ποιος θα αρνηθεί ότι ο ιδρώτας γέμιζε τις παλάμες και το πουκάμισο του, στο πρώτο και καθοριστικό ξεκίνημα της ζωής του; Η πίεση του μυαλού ήταν τρομακτική, φοβομουν την αντίδραση μου, σε τυχουσα αρνητική είτε προσβλητική απάντηση. Γνώριζα τον εκρηκτικό χαρακτήρα μου και ιδρωνα, ιδρωνα πολύ.

- Ήρεμα Σύντεκνε...ελεγα στον εαυτό μου, μην τα χαλάσεις όλα. Μπήκα μέσα στο μεγάλο άνετο γραφείο γεμάτο χάρτες, φωτογραφιες πλοίων, σημαιάκια με τα διακριτικά της εταιρείας, και με νόημα μου υπέδειξε να καθισω. Να καθισω που? Έβλεπα μια πολυθρόνα και στο βάθος της μια ταυλα με καρφιά, προκες μεγάλες τύπου 19-45 σαν αυτές που καρφωναν τα μαδερια στις οικοδομές. Ενοιωθα σαν Ινδός φακιρης. Απόφαση το πήρα, και καθισα στην καφέ άνετη πολυθρόνα. Περίμενα να ξεκινήσει, ως εδει, με τους κανόνες καλής συμπεριφορας ποιος εγώ? Που ποιο διάβολοράτσα από μένα δεν γινόταν, πιτσιρίκος με μια σφεντόνα μονημα στην κολοτσεπη του παντελονιού μου και μια φούχτα πέτρες ως πολεμικό υλικό στην τσέπη.Με δεκάδες τζάμια σπασμένα στο ενεργητικό μου σε περίπτωση φραστικων επιθέσεων από νοικοκυρές της γειτονιάς.

- Ονομαζεσθε? Μου λέει ο Αρχικαπετανιος... . Και σηκώθηκα, είπα το πλήρες όνομά μου και τις σπουδές ως και την υπηρεσια μου. Στο βάθος του μυαλού μου είχα καταγράψει τα λόγια της γραμματέως στην είσοδο, περί ανάγκης Ασυρματιστου.

- Μάλιστα... μου λέει, θέλουμε Ραδιοτηλεγραφητη, αλλά διπλωματουχο.Εσυ... δεν έχεις διπλωμα.

Το ξέρω ότι δεν έχω δίπλωμα απήντησα,... Το ξέρετε όμως και εσείς ότι ξέρω την δουλειά? Άλλωστε εάν δεν ήμουν σίγουρος για τον εαυτό μου δεν θα ερχόμουν στο γραφείο σας. Όμως εάν δεν σας κάνω, να φύγω διότι θα πρέπει να πάω και από την εταιρεία Αγγελικουση όπου μετά από σας, σε περίπτωση που δεν με πάρετε, να περάσω από εκεί όπως μου είπαν,..... μπλοφαρισα και περίμενα να τσιμπήσει το δόλωμα.Ηταν ένας έξυπνος άνθρωπος,με φωτεινό πρόσωπο και ευγενικά χαρακτηριστικα. Διάβασα το όνομα του στην πορτα: Κπτ. Αποκρεμιωτης Α. Περίμενα την απάντηση του μη κοιτώντας τον στα μάτια, για να μην καταλάβει την αγωνία μου. Η απάντηση του έμελλε να με βάλει να ζήσω την πλέον επικίνδυνη περιπέτεια της εφήμερης όπως και όλων των ανθρώπων ζωής μου, χωρίς να γνωριζω κάν ότι επρόκειτο να σταθεί πάνω από το κεφάλι μου το αλυπητο δρεπάνι του χάροντα.

- Σηκωθηκε, με κοίταξε στο πρόσωπο λες και ήθελε να διαβάσει τις απόκρυφες σκέψεις μου, το κατάλαβα εγώ και παρακαλούσα.. Μην καταλάβει την μπλοφα μου.... Και μου απάντησε με στομφο:

_ Κύριε Λεουση............

(Αλλά σας κούρασα πολύ, κ θα μου επιτρέψετε να συνεχίσω αύριο).

Καλή σας Κυριακή!!