Η ίδρυση του σύγχρονου κράτους του Ισραήλ 14/05/1948
Την ημέρα εκείνη,ο επικεφαλής του Παγκόσμιου Σιωνιστικού Κογκρέσου David Ben-Gurion (Δαβίδ Μπεν-Γκουριόν,γεννημένος στην Πολωνία το 1886 ως David Grün),διάβασε την ιδρυτική διακήρυξη του κράτους του Ισραήλ,στην κεντρική αίθουσα του μουσείου του Τελ Αβίβ.Για τους Εβραίους της διασποράς ήταν η ''Ημέρα της Ανεξαρτησίας'' (''Yom Ha'atzmaut'') η αλλιώς η επισημοποίηση της επιστροφής στη Γη της Επαγγελίας,ύστερα από εξορία χιλιάδων ετών.Για τους Άραβες όμως,που αποτελούσαν την πλειονότητα των κατοίκων της Παλαιστίνης,ήταν η ''Ημέρα της Καταστροφής'' (''Nakba''),η αλλιώς η δική τους έξοδος από τα πατρογονικά τους εδάφη.Ας πάμε όμως πίσω στην ιστορία γιά να συνδέσουμε το χτες με το σήμερα....
Το παλαιό κράτος του Ισραήλ είχε πάψει να υπάρχει από το έτος 70 μ.Χ,όταν η Ιερουσαλήμ καταστράφηκε από τα ρωμαϊκά στρατεύματα του αυτοκράτορα Τίτου,γεγονός που συνέβη μετά από μία από τις πολλές εξεγέρσεις των Εβραίων εναντίον της Ρώμης.Όσοι από τους ντόπιους επέζησαν από τις εκκαθαρίσεις του ρωμαϊκού στρατού,διασκορπίστηκαν σε όλα τα εδάφη της αυτοκρατορίας αλλά και πέρα από αυτά.
Ο σιωνισμός,τέκνο των άγριων διωγμών που γνώρισαν οι Εβραίοι κυρίως στην ανατολική Ευρώπη στο τέλος του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα,διεκδικούσε,για πολιτικούς και θρησκευτικούς λόγους,την επιστροφή τους στην Παλαιστίνη,την οποία έβλεπαν ως καταφύγιο από τις διώξεις αλλά και σαν την αρχαία πατρίδα που είχαν χάσει.Η διεκδίκηση αυτή των σιωνιστών είχε μεγάλη απήχηση στους Εβραίους της διασποράς,ιδιαίτερα ύστερα από τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν εναντίον τους στην Ευρώπη από τους ναζί,πριν και κατά τη διάρκεια του Β' Π.Π.
Η περιοχή της Παλαιστίνης, από τις 29 Σεπτεμβρίου 1923, βρισκόταν υπό προσωρινή βρετανική διοίκηση με εντολή της ΚτΕ (Κοινωνία των Εθνών,πρόδρομη οργάνωση του σημερινού ΟΗΕ),ύστερα από την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στον Α’ Π.Π.Ενθαρρυμένοι και από τη διακήρυξη Μπάλφουρ (Arthur Balfour,υπουργός των εξωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου) το 1917,οι Εβραίοι άρχισαν συρρέουν και να εγκαθίστανται στην Παλαιστίνη,παρά την εχθρική στάση του ντόπιου αραβικού πληθυσμού.Το εβραϊκό στοιχείο αύξανε και πλήθαινε με την πάροδο του χρόνου.Από το 11% το 1922,είχε φθάσει στο 31% του συνολικού πληθυσμού της περιοχής τις παραμονές της διακήρυξης της ανεξαρτησίας.
Στις 29 Νοεμβρίου 1947, ο ΟΗΕ αποφάσισε να χωριστεί η Παλαιστίνη σε δύο κράτη,το Ισραηλινό (55,5% του εδάφους της) και το Αραβικό (45,5% του εδάφους),ενώ η Ιερουσαλήμ θα παρέμενε διεθνής πόλη για μία περίοδο δέκα ετών και ύστερα οι κάτοικοί της θ' αποφάσιζαν με δημοψήφισμα σε ποιό από τα δύο κράτη θα επιθυμούσαν να ενταχθούν.
Οι Ισραηλινοί αποδέχτηκαν την απόφαση του ΟΗΕ,έχοντας κατά νου να επεκτείνουν το υπό ίδρυση κράτος τους με τις παραστρατιωτικές ομάδες που διέθεταν,την Χαγκάνα (Haganah) και την Ιργκούν (Irgun).Οι Άραβες την απέρριψαν ασυζητητί,καθώς δεν διανοούνταν την ύπαρξη εβραϊκού κράτους σε εδάφη τα οποία κατοικούνταν από τους ίδιους εδώ και σχεδόν δώδεκα αιώνες...
Τα μεσάνυχτα της 14ης προς 15η Μαΐου του 1948 εξέπνεε η εντολή με την οποία η ΚτΕ εμπιστεύτηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο τη διακυβέρνηση της Παλαιστίνης.Τα βρετανικά στρατεύματα έπρεπε να εγκαταλείψουν τη περιοχή το αργότερο ως την 1η Αυγούστου.Καθώς η 15η Μαΐου ήταν Σάββατο,το Εθνικό Εβραϊκό Συμβούλιο και το Παγκόσμιο Σιωνιστικό Κογκρέσο αποφάσισαν να αναγγείλουν μία μέρα νωρίτερα την ίδρυση του εβραϊκού κράτους.
Έτσι, νωρίς το απόγευμα της 14ης Μαΐου 1948,διακόσιοι πενήντα εκπρόσωποι των δύο οργανώσεων συγκεντρώθηκαν στο Μουσείο του Τελ Αβίβ με πάσα μυστικότητα.Εκεί,ο σιωνιστής και σοσιαλιστής Δαβίδ Μπεν Γκουριόν,ο μετέπειτα πρώτος πρωθυπουργός του Ισραήλ,διάβασε τη διακήρυξη της ανεξαρτησίας κάτω από το πορτρέτο του Τέοντορ Χερτζλ (1860-1904),του ουγγροεβραίου δημοσιογράφου που ίδρυσε το σιωνιστικό κίνημα στα τέλη του 19ου αιώνα.Στη δήλωση της ανεξαρτησίας επισημαινόταν:''Στο πλαίσιο μιας πρότασης για την ειρήνη και των καλών γειτονικών σχέσεων,τείνουμε χείρα φιλίας σε όλα τα γειτονικά κράτη και τους λαούς τους,και τους καλούμε να δημιουργήσουν δεσμούς συνεργασίας και αλληλοβοηθείας με τον κυρίαρχο εβραϊκό λαό,που έχει εγκατασταθεί στη δική του γη''.Την ίδια ημέρα, οι ΗΠΑ αναγνώρισαν το νέο κράτος και δύο ημέρες αργότερα η ΕΣΣΔ...
Ο αραβικός κόσμος δεν θα αποδεχτεί το νεοσύστατο κράτος και την επομένη θα τού κηρύξει τον πόλεμο (Αίγυπτος,Ιορδανία, Συρία,Λίβανος,Ιράκ καθώς και εθελοντές από την Υεμένη και τη Σαουδική Αραβία),θεωρώντας ότι θα ήταν εύκολη λεία ώστε ''να πνιγεί το μωρό στη κούνια''.Με τη βοήθεια όμως της ΕΣΣΔ,η οποία έβλεπε ότι με τη δημιουργία του νέου κράτους υποσκάπτονταν τα βρετανικά και κατ' επέκτασιν τα δυτικά συμφέροντα στη περιοχή,το Ισραήλ θ' αντέξει και θα νικήσει στον Α’ Αραβοϊσραηλινό Πόλεμο (1948-1949), δηλώνοντας εμφατικά ότι ιδρύθηκε για να εδραιωθεί οριστικά στη περιοχή.Όμως η ίδρυση του κράτους του Ισραήλ,ενώ έλυσε,και δικαίως,το πρόβλημα της εθνικής εστίας της εβραϊκής διασποράς,αποτέλεσε την αφετηρία του παλαιστινιακού προβλήματος που υφίσταται μέχρι σήμερα και πάνω σ' αυτό το φλέγον και επίκαιρο αυτές τις ημέρες ζήτημα,δεν δόθηκε καμμία ικανοποιητική λύση που να βοήθησε τον παλαιστινιακό λαό να βρει τη θέση που του αρμόζει ανάμεσα στα υπόλοιπα κράτη του πλανήτη...
Κείμενο - Ερευνα : Λευτέρης Ρουσέλης
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου