Commune de Paris (Η Παρισινή Κομμούνα) 18-28/03/1871
Ο γαλλοπρωσικός πόλεμος που ξεκίνησε τον Ιούλιο του 1870 και τελείωσε τον Μάιο του 1871 (ουσιαστικά είχε τελειώσει από τον Ιανουάριο του 1871), είχε έναν ξεκάθαρο νικητή...Η Βορειογερμανική Συνομοσπονδία, υπό την ηγεσία του Βασιλείου της Πρωσίας, έχει συντρίψει τα στρατεύματα της Δεύτερης Γαλλικής Αυτοκρατορίας αρχικά (μάχη του Sedan,02/09/1870, με ταυτόχρονη αιχμαλωσία του γάλλου αυτοκράτορα Ναπολέοντα του Γ') και τους επόμενους μήνες τις εναπομείνασες δυνάμεις της Τρίτης Γαλλικής Δημοκρατίας (παράδοση του μεγαλύτερου μέρους του γαλλικού στρατού στο Metz στα τέλη του 1870),η οποία αντικατέστησε την Αυτοκρατορία. Ο γερμανικός στρατός πολιορκεί το Παρίσι, την υπεράσπιση του οποίου έχει πλέον αναλάβει λαϊκή πολιτοφυλακή.
Στις 18/01/1871 και στην αίθουσα των κατόπτρων στο ανάκτορο των Βερσαλλιών, παρόντος του πρωθυπουργού της Πρωσίας Otto von Bismarck και του αρχηγού του γερμανικού επιτελείου Helmuth von Moltke ανακηρύσσεται η Γερμανική Αυτοκρατορία με την ταυτόχρονη στέψη του του Vilhelm Ι ως αυτοκράτορα, του μέχρι τότε βασιλιά της Πρωσίας. Η νέα ενοποιημένη Γερμανία είναι πλέον πληθυσμιακά (πλην Ρωσίας), πολιτικά, οικονομικά και στρατιωτικά η ισχυρότερη χώρα της Ευρώπης. Πρόκειται για ένα γεγονός τεράστιας σημασίας, το οποίο θα επιφέρει κατακλυσμιαίες αλλαγές στο παγκόσμιο γίγνεσθαι τις επόμενες δεκαετίες. Μέσα στα σύνορα της αυτοκρατορίας, εκτός από την Πρωσία και τα βορειογερμανικά κρατίδια, θα περιλαμβάνονται πλέον και τα νοτιογερμανικά κράτη (τα οποία συνόρευαν με τα προ του πολέμου γαλλικά σύνορα) συν την Αλσατία και την Λορένη, επαρχίες οι οποίες αποσπάστηκαν από την Γαλλία σαν αποτέλεσμα της ήττας της στα πεδία των μαχών.
Όμως ο λαός του Παρισιού δεν αποδέχεται τα τετελεσμένα και εναντιώνεται όχι μόνο στα γερμανικά στρατεύματα αλλά και στα γαλλικά της Τρίτης Δημοκρατίας, με την αντίσταση αυτή να λαμβάνει τα χαρακτηριστικά γενικευμένης εξέγερσης (18/03/1871-28/05/1871). Η Παρισινή Κομμούνα είχε μόλις ξεκινήσει...
Οι Γερμανοί δεν εισβάλλουν στην πόλη, αφήνοντας τα υπολείμματα του γαλλικού στρατού που βρίσκονταν κι' εκείνα στις Βερσαλλίες μαζί τους ''να κάνουν τη βρώμικη δουλειά''. Στο Παρίσι πνέει επαναστατικός άνεμος, καθώς οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι των είκοσι διαμερισμάτων της πόλης με επικεφαλής στο αξίωμα του δημάρχου της πόλης τον Louis Auguste Blanqui,δεσπόζουσα μορφή του αναρχικού κινήματος, παίρνουν κάποιες πολύ ριζοσπαστικές αποφάσεις υπέρ των λαϊκών στρωμάτων με άμεση εφαρμογή (πάγωμα των τιμών στα ενοίκια κατά τη διάρκεια του πολέμου, απαγόρευση στα ενεχυροδανειστήρια να πωλούν αγαθά, κρατικοποίηση της εκκλησιαστικής περιουσίας, αναβολή της υποχρέωσης καταβολής χρεών, εξίσωση των μισθών των υπαλλήλων με ταυτόχρονη θέσπιση ανωτάτου ορίου για τους υψηλά αμοιβόμενους και κατάργηση των τόκων των οφειλετών προς τις τράπεζες).
Μπροστά στον κίνδυνο της ανατροπής των αστικών κοινωνικών δομών και της επιστροφής πίσω στο 1789,ο γαλλικός στρατός κάτω από τις διαταγές του Adolphe Thiers (εξελ. Θιέρσος),εισβάλλει στο επαναστατημένο Παρίσι και οι μάχες που ακολούθησαν οδήγησαν στην κτηνώδη καταστολή της εξέγερσης μαζί μ' ένα απίστευτο λουτρό αίματος...Υπολογίζεται ότι τουλάχιστον 15.000 Κομμουνάροι (κάποιοι ιστορικοί τους ανεβάζουν σε πάνω από 20.000) συλλαμβάνονται, καταδικάζονται με συνοπτικές διαδικασίες και εκτελούνται χωρίς έλεος κυρίως την τελευταία εβδομάδα των μαχών (21-28/05/1871),η οποία έμεινε στη ιστορία σαν ''la semaine sanglante'' (η ματωμένη εβδομάδα).Οι τελευταίοι μαχητές της εξέγερσης εκτελούνται στον τοίχο του νεκροταφείου του Père-Lachaise που από τότε πήρε το όνομα ''τοίχος των Κομμουνάρων''.Πάνω από 40.000 εξεγερμένοι ρίχνονται στα κάτεργα ενώ 2.000 ακόμα εκτοπίζονται στη Νέα Καληδονία, με τον γαλλικό στρατό να έχει συνολικά 1.000 νεκρούς...Η ηγεσία της χώρας, πολιτική και στρατιωτική, βρήκε αυτόν το τρόπο για ν' αποπλύνει την ντροπή του Σεντάν, του Μέτς και όλων των ηττών απέναντι στους Γερμανούς...Το Παρίσι έμεινε κάτω από στρατιωτικό νόμο για την επόμενη πενταετία ενώ η εκλογή δημάρχου γιά τη πόλη ήλθε ύστερα από πολλά-πολλά χρόνια απαγόρευσης διεξαγωγής τοπικών εκλογών στη γαλλική πρωτεύουσα...
Η Παρισινή Κομμούνα σαν ιστορικό γεγονός πέρασε στη συλλογική μνήμη των λαών σαν ένα επαναστατικό πείραμα, αν και με τραγικό τέλος, αυτοδιαχείρισης και λαϊκής εξουσίας και πήρε τη θέση της στην ιστορία των κινημάτων που διαμόρφωσαν συνολικά, μαζί με πολλούς άλλους παράγοντες, αυτό που σήμερα ονομάζουμε δυτικοευρωπαϊκό τρόπο ζωής...
Κείμενο - Ερευνα : Λευτέρης Ρουσέλης
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου